Bir Sınav Ertesi

Dönem boyunca ızdırabını çektiğim EDL dersinin final sınavını bugün olduk. Geçti gitti çok şükür. Bu dersten şimdilik kurtulduğum için mutluyum. Hele bir sınav sonuçları açıklansın ve geçtiğimi göreyim çok daha mutlu olacağım inşallah. Peki ya diğerleri? Diğer insanları umursamadığım düşünülebilir bu noktada. Ancak umursuyorum onları. Bir dersten ötedir okuldaki dersler. Orada yaşar, yaşlanırsın. Okuldaki her dersten bir ders çıkarmak gerekiyor. Benim ise bu dönem çıkardığım ders hayattaki her adımımıza dikkat etmemiz gerektiğidir. Önemsiz gördüğümüz bir karar bile ileride birilerinin canını fena halde sıkabilir. Burada hiçbir hocanın kişiliğini yargılamıyorum, yargılamak haddime de değil. Ancak kendime birilerinin üzerinden ders çıkarmayı uygunsuz da bulmuyorum.

Hep ders hep iş mi oluyor hayatta? Hayır ! Ülke dediğimiz şu toprak parçası yine karışmış birkaç hayal uğruna. Birilerinin canı yanmış birkaç densiz yüzünden. Oysa herkes fikirleri ile özgürlüğünü arasa ne hoş olmaz mı? Benim fikrim hürdür! Ne hoş demiş üstad ;

Kardeşim sen düşünceden ibaretsin,

geriye kalan et ve kemiksin,

gül düşünür gülistan olursun,

diken düşünür dikenlik olursun.

 

Taşla sopayla değilde düşüncelerimizle, fikirlerimizle çatışsak ne hoş olmaz mı? Sadece bu ülke için değildir kastettiğim. Dünyada bu sağlanamaz mı? Uçtum sanırım yine. Ben kendi devletimi kurdum kardeşim. Abdurrahman Devleti !!! Zihnim; kara parçam, fikirlerim ise askerlerim. Hangi topluluk karşı çıkabilir böyle bir güce? Kimin gücü yeter görmediği bir şeyi yok etmeye ?

 

Bu yazı günlük gibi oldu sanırım. Hatta gibisi fazla günlük oldu bu. Olsun.

Bir kodla da bitireyim:

while(true)

{

printf(“Yaşasın Abdurrahman Devleti!!!”);

}

6.6.2014-Cuma